Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018

Ἡμερολόγια...








Καράβι  νοιώθω πού ταξιδεύει. 

Καί κρατῶ τό ἡμερολόγιό του 

θαρρεῖς κι εἶμαι ὁ γραμματικός 

ἤ ὁ καπέτανιος πού πρέπει νά τό γράφει. 

Γιατί, κάποτε θά μοῦ ζητήξουνε λογαριασμό 

καί θά τούς δείξω ἐτοῦτες τίς σελίδες 

νά δοῦνε ἄν ἔκλεψα, 

ἄν προσπάθησα νά φἐρω τό καράβι 

στό λιμάνι πού μοῦ ΄χανε παραγγείλει. 

Μά κι ἄν δέν φτάξει στό λιμάνι, 

θά τό βροῦν σέ κάποιο μπουκάλι 

πού ταξίδεψε στή θάλασσα 

καί βγῆκε ὅπου ἤθελε ὁ Θεός. 
.................................................

Δέν γνωρίζω πόσο θ' ἀξίζει ὅτι ἔζησα, 
μά θαρρῶ πώς εἶναι λίγες οἱ λέξεις νά περιγράψουν 
ὅτι εἶδα καί μύριζα, ὅτι ἄγγιξα κι ἄκουσα τότες πού θά κριθῶ. 

Παρασκευή 8 Ἰουνίου 2007



Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Ψαλμός 41ος






ΨΑΛΜΟΣ 41ος

2 .Ὅν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, 
οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός σέ, ὁ Θεός. 
3. ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα· 
πότε ἥξω καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ; 
4. ἐγενήθη τὰ δάκρυά μου ἐμοὶ ἄρτος ἡμέρας καὶ νυκτὸς 
ἐν τῷ λέγεσθαί μοι καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν· ποῦ ἐστιν ὁ Θεός σου; 
5. ταῦτα ἐμνήσθην καὶ ἐξέχεα ἐπ᾿ ἐμὲ τὴν ψυχήν μου, 
ὅτι διελεύσομαι ἐν τόπῳ σκηνῆς θαυμαστῆς ἕως τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ 
ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως καὶ ἐξομολογήσεως ἤχου ἑορτάζοντος. 
6. ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου, 
καὶ ἱνατί συνταράσσεις με; 
ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ· 
σωτήριον τοῦ προσώπου μου καὶ ὁ Θεός μου. 
7. πρὸς ἐμαυτὸν ἡ ψυχή μου ἐταράχθη· 
διὰ τοῦτο μνησθήσομαί σου ἐκ γῆς ᾿Ιορδάνου 
καὶ ᾿Ερμωνιείμ, ἀπὸ ὄρους μικροῦ. 
8. ἄβυσσος ἄβυσσον ἐπικαλεῖται 
εἰς φωνὴν τῶν καταῤῥακτῶν σου, 
πάντες οἱ μετεωρισμοί σου καὶ τὰ κύματά σου ἐπ᾿ ἐμὲ διῆλθον. 
9. ἡμέρας ἐντελεῖται Κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ, 
καὶ νυκτὸς ᾠδὴ αὐτῷ παρ᾿ ἐμοί, 
προσευχὴ τῷ Θεῷ τῆς ζωῆς μου. 
10. ἐρῶ τῷ Θεῷ· ἀντιλήπτωρ μου εἶ· 
διατί μου ἐπελάθου; 
καὶ ἱνατί σκυθρωπάζων πορεύομαι ἐν τῷ ἐκθλίβειν τὸν ἐχθρόν μου; 
11. ἐν τῷ καταθλᾶσθαι τὰ ὀστᾶ μου ὠνείδιζόν με οἱ ἐχθροί μου, 
ἐν τῷ λέγειν αὐτούς μοι καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν· Ποῦ ἐστιν ὁ Θεός σου; 
12 ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου; 
καὶ ἱνατί συνταράσσεις με; 
ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ· 
σωτήριον τοῦ προσώπου μου καὶ ὁ Θεός μου.

Μεταγραφή


πως ἡ ἔλαφος ζητᾶ πηγές νά ξεδιψάσει,
καί ἡ ψυχή σου σέ ποθεῖ κι ὁρμᾶ νά σέ χορτάσει.
3. Τόν Θιό τόν ζώντα ἀναζητᾶ γιά νά τηνέ δροσίσει·
πότε θά φτάξω νά τόν δῶ, πότε θά μέ ξανοίξει ;
4. Τά δάκρυα μου ἀντίς ψωμί μερονυχτίς μέ θρέφουν·
πού ΄ναι ὁ Θεός σου ; μέ ρωτοῦν τά μάτια καθώς τρέχουν.
5. Θυμοῦμαι τα κι ὀδύρομαι κι ὅμως παρηγοριοῦμαι,
γιατί στόν θαυμαστό ναό, τοῦ Θιοῦ, θά ξαναρθοῦμε
καί μέ ψαλτήρια κι ἄσματα θά τόν δοξολογοῦμε.
6. Γιάντα, ψυχή μου, ὀδύρεσαι, γιάντά 'σαι λυπημένη ;
γιάντα μέ δέρνεις ὡς δεντρί κι εἶσαι φουρτουνιασμένη ;
Πρόσμενε πάντα τόν Θεό, κι ἐγώ θά τόν δοξάσω·
τόν Θιό μου, τόν σωτήρα μου, δέν θά τόνε ξεχάσω.
7. Ὡς εἶδα τήν κατάντια μου ταράχτηκε ἡ ψυχή μου·
γιατί θυμοῦμαι καί θρηνῶ τή γῆ τοῦ Ἰορδάνη,
τό βουναλάκι, τό Ἑρμών, στά χαμηλά πού φτάνει.
8. Θλίψη μου, θλίψη τσ' ἀκλουθεῖ, κι αὐτές ἄλλες γεννοῦνε,
κι ὅπως οἱ καταρράκτες σου κι οἱ θρῆνοι μου γροικοῦνται,
κύματα κι οἱ φουρτοῦνες σου κι ἀπάνω μου ξεσποῦνε.
9. Ὅμως μιά μέρα ὁ Θεός θά ΄ρθεῖ νά μ’ ἐλεήσει,
νύχτα, πού θά τόνε ὑμνῶ καί θά ΄χω ξαγρυπνήσει,
τῆς ὕπαρξής μου ὁ Θεός τόν πόνο θά γροικίσει.
10. Τότες θά πῶ στόν Κύριο· προστάτης μου ἐσύ ΄σαι·
γιάντα δέν μέ θυμᾶσαι πιά ; γιάντα στενοχωριοῦμαι
καί ζῶ κι ἀφήνεις τούς ἐχθρούς νά μέ καταφρονοῦνε ;
11. Πού βλέπανε τά χάλια μου καί μέ περιγελοῦσαν,
κι ὁλημερίς μοῦ λέγανε καί μέ περιφρονοῦσαν·
πές μας το, νά τό μάθωμε, ποῦ εἶναι ὁ Θεός σου;
12. Γιάντα, ψυχή μου, ὀδύρεσαι, γιάντά 'σαι λυπημένη ;
κι ὡς τό δεντρί ταράσσεσαι ἀέρας πού τό δέρνει ;
Πρόσμενε πάντα τόν Θεό, κι ἐγώ θά τόν ὑμνήσω·
τόν Θιό μου, τόν σωτήρα μου, θά τόν δοξολογήσω.






Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

Τό Μαρινιώ τοῦ Λεωνίδι...









"Ὅπου μέ βάλετε θέλω νά ΄ναι καθαρά. Κι ἕνα μπουκάλι νερό θέλω" παράγγειλε ἡ ἀρχόντισσα τῆς ζωῆς , τό Μαρινιώ τοῦ Λεωνίδι, στό γιό της. Κι ἐκεῖνος τῆς ἄσπρισε καί τῆς ζωγράφισε τό τελευταῖο σπίτι καί τῆς γέμισε μπουκάλι μέ νερό, θυμιατό καί λιβάνι νά θυμιατίζει, λάδι ν' ἀνάφτει τό καντήλι, ἕνα κερί νά φέγγει, στάρι σά θά πεινάσει, ἅπλωσε φασκομηλιές νά μυρίζει κι ἔβαλε μιά πέτρα στή γωνιά νά μήν ξεχάσει τόν τόπο της. Ὅλα ἀναστάσιμα. Ἐκοιμήθη εἰρηνικά, ἀνεπαίσχυντα, γερασμένη. Σήμερο, τ' ἁγίου Εὐλαμπίου, ξοδιάστηκε στό Μοχό, τό χωριό της. Αἰωνία της ἡ μνήμη.




http://froudarakis1.blogspot.com/2017/09/blog-post.html







Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2018

Ἀμνισσός, 1.10.2018






Νά μή λυπᾶσαι πού πέφτουν τά φύλλα φθινόπωρο.
Ἡ δική σου τρυφερότητα θά τά φέρει καί πάλι στά δέντρα.
Δάκρυα μή χαλνᾶς· ὅλοι ἀνήκουμε στήν Ἀνάσταση.

Νίκος Καροῦζος


* Στόν φίλο μου, 
τόν Γιώργη τόν Σιδερῆ








Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

26 Σεπτεμβρίου, Μετάσταση ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου.






Ἑόρταζε τό μοναστήρι
στίς ἐσχατιές τῆς Κρήτης.
Μεγάλη σχόλη.
Τήν ἀνάσταση θύμιζε.
Καί κάνανε λιτανεία,
ἀνεμίζανε τή σημαία,
κτυπούσανε τά σήμαντρα
νά ξυπνήσουνε κι οἱ πεθαμένοι. 
Τόν Θεό δοξάζανε τόν Μέγα
κι εἶχε χαρά ὁ κόσμος
ἀπό τή λευτεριά τους.








Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Μνήμη π. Θεοδώρου, Πρ. Ἠλίας 2008...






Ὁ ἅγιος πού λατρεύω ἐγώ εἶν' ἕνας ἐρημίτης
κι ἅγιασε στ' ἄγρια βουνά καί στσί σπηλιές τῆς Κρήτης.
Ὁ ἅγιοςπού λατρεύω ΄γώ ζεῖ στ' ἄγρια μετόχια
καί ξέρει ἀπό στεναγμούς κι ἀπό μεγάλη φτώχια.
Οἱ ἅγιοι πού λατρεύω ΄γώ δέν ἔχουνε ἐνορίες
στά ρημοξωμονάστηρα κάνουν τίς λειτουργίες
Οἱ ἅγιοιπού λατρεύω ΄γώ, Θέ μου φτωχοί ἁποῦ ναι,
ψαλτάδες ἔχουν τά πουλιά ἐκεῖ πού λειτουργοῦνε.
Οἱ ἅγιοι ΄γώ πού προσκυνῶ φτωχοί ΄ναι σάν κι ἐμένα
κι εἶχαν κι αὐτοί τά βάσανα ἁπού  ΄χω περασμένα.
Γι΄ αὐτό δικό ΄ντως μ' ἔχουνε καί φίλο ΄ντως μεγάλο
κι ὑπομονή μοῦ δίνουνε, δέν ἔχουν τίποτα ἄλλο.


Κ. Φραγκούλης 1992





Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Ἁγίας Σοφίας καί τῶν θυγατέρων αὐτῆς...









Εἶχε κρυμμένο μέσα του τό ὄνειρο· κάποτε, ἄν θά τό μποροῦσε, νά εἶχε, νά ἔφτιαχνε μέσα στό λιόφυτο, μέσα στό ἀμπέλι ἕνα μικρό σπίτι, ἕνα μικρό ξωκκλήσι γιά νά φωλιάζουν σ' αὐτά - ὅταν τήν ἄνοιξη θά ἔρχονται - τά χελιδόνια· καί ἕνα ξύλινο βαρκάκι - Σοφία θά τό ὀνόμαζε - νά βγαίνει μαζί του στό πέλαγο ὅταν νυχτώνει· κεῖνα τά βράδια πού πάνω του θά φεγγοβολεῖ τό φεγγαράκι. 

(Φίλιππος Γιανναδάκης)


Εἰς μνήμην Νικολάου Γιανναδάκη καί τῆς μητρός τους Σοφίας... 
















Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

Ψαλμοί του Δαβίδ...






Ψαλμος 142 ος

 ΚΥΡΙΕ, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, 
ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, 
εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· 
2 καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, 
ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. 
3 ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, 
ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· 
4 καὶ ἠκηδίασεν ἐπ᾿ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, 
ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. 
5 ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, 
ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. 
6 διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου, 
ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. 
(διάψαλμα). 
7 ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου· 
μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ, 
καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. 
8 ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωΐ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα· 
γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσομαι, 
ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· 
9 ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, 
ὅτι πρὸς σὲ κατέφυγον. 
10 δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· 
τὸ πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. 
11 ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, 
ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· 
12 καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου 
καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, 
ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι.


Κύριε, καλοδέξου την σά θές τήν προσευχή μου,
ν' ἀποκριθεῖς ὡς μπιστικός σέ κάθε δέησή μου,
ἀπάντησή σου καρτερῶ δίκαιος καθώς εἶσαι.
2. Μή μπεῖς σέ κρίση μετά 'μέ, δικός σου δοῦλος εἶμαι,
γιατί σά κρίνεις ζωντανούς ὅλοι τους φταῖχτες εἶναι.
3. Γιατί μέ 'πόδιωξε ὁ ἐχθρός καί μ' ἔχει ταπεινώσει,
κι ὡς τούς νεκρούς στά τάρταρα θέλει νά μέ 'ποδώσει.
4. Θλίβομαι καί λιγοψυχῶ καί δέν τά καταφέρνω,
καί συνταράζεται ἡ καρδιά κι ἀπό τό ρίγος τρέμω.
5. Ἀνιστοροῦμαι τά παλιά σά σοῦ θωρῶ τά ἔργα,
τά χέρια σου ἐμελέτουνα πῶς τά ΄χουν καμωμένα.
6. Ὑψώνω σου τά χέρια μου σέ κάθε δέησή μου,
ὅπως ἡ γῆς ἡ ἄνυδρη σ' ἀναζητᾶ ἡ ψυχή μου.
Διάψαλμα
7. Ὁγλήγορα ἀποκρίσου μου, χάνεται ἡ πνοή μου·
τά μάτια τοῦ προσώπου σου ἀλλοῦ νά μή κοιτοῦνε,
γιατί θά μοιάσω μέ νεκρούς σέ λάκκο πού πετοῦνε.
8. Ἐλέησέ με ἀπ΄ τό πρωί γιατί σ' ἐσένα ἐλπίζω·
Φανέρωσέ μου τό στρατί πού πρέπει νά βαδίζω,
γιατί ἐσύ 'σαι μπιστικός κι ὁπίσω σου προστρέχω·
9. Ἀπό τσ' ἐχθρούς μου σῶσε με, ἄλλον Θεό δέν ἔχω.
10. Τό θέλημά σου μάθε μου γιατί ΄σαι ὁ Θεός μου·
τό πνεῦμα σου τό ἀγαθό σωστά ἄς μ' ὁδηγήσει.
11. Κύριε, ὡς φιλάνθρωπος ἔλα καί γλύτωσέ με,
κι ὡς δίκαιος τίς θλίψεις μου διῶξε καί λύτρωσέ με·
12. Ἐσύ πού πάντα μ' ἐλεεῖς τσ' ἐχθρούς μου θ' ἀφανίσεις,
κι ὅσους μέ θλίβουν θά τούς βρεῖς καί θά τούς ξεκληρίσεις,
γιατί ἐγώ 'μαι δοῦλος σου κι αἰώνια μπιστικός σου.









Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2018

Μοχός, Ἐσπερινός στήν Κεραλεγοῦσα... (Κυρά ἐλεοῦσα),





Ἄρατε πύλας, 
καὶ ταύτην ὑπερκοσμίως ὑποδέξασθε, 
τὴν τοῦ ἀενάου φωτὸς Μητέρα.


Ἑννιάμερα καί τῆς Ἐλένης Δ.
Ἐκοιμήθη ἑσπερινό τῆς Παναγίας
 καί ξοδιάστηκε ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς της.
Αίωνία της ἡ μνήμη.








Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Κοίμησις τῆς Θεοτόκου



Ἐλένη Φρουδαράκη





Τό ἐξαίσιο κλῖμα τῆς μεγάλης Θεομητερικῆς Ἑορτῆς. 
Τό λεπτό, ντελικάτο κουβούκλιο, 
μέ τήν διάσταση - νοητή - τῆς Γεσθημανῆ. 
Ἐκεῖ πού ἀποθέτεις τόν στόν τῆς πάλλουσας καρδιᾶς σου, 
μέ τό αἴτημα τῆς ἐλπίδας στήν διαιώνια Μητέρα· 
στήν ὕστατη καταφυγή, ὡς τήν ὔστατη νύχτα. 
Κλαίουσα, εὐχαριστῶ, συγκλονίζομαι, 
προχωρῶ, στό Ἄγιον Ποτήριον. 
Ἡ συγκίνηση τῆς ἀπερίγραπτης ΩΡΑΣ.


ΠΡΟΣ ΕΜΑΥΤΗΝ ΣΤΟΧΑΧΟΜΕΝΗ
Σημειώσεις μιᾶς μοναχῆς 
15.08.2003









Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

Προσευχή...








Μ' αὐτά τά χέρια πού κυνηγάει τό ἕνα τ' ἄλλο
μέ τούτη τήν ξερή καρδιά
μ' αὐτό τό ἀφύλακτο στόμα, τό ἀσυνάρτητο,
δέξου μας καί γνώρισέ μας στόν ἑαυτό μας,
νά διαβεῖ ή μικρή μέρα πού μᾶς χάρισες
πού τή γεμίσαμε μέ τή σκόνη μας
νά εὐλογηθεῖ ἡ νύχτα μας πού τήν κρατᾶμε ἀπό τόν λαιμό
Βοήθησέ μας νά γυρίσουμε σιγά σιγά νά κοιταχτοῦμε
οἱ ἀναρίθμητοι σιαμαῖοι κολλημένοι πλάτη μέ πλάτη
οἱ φλύαροι πυγμαῖοι πού δέν σκαρφαλώνουμε
σάν τόν Ζακχαῖο νά σέ δοῦμε νά περνᾶς
Λύσε τά χέρια μας, πότισε τήν καρδιά,
δῶσε πνοή στά στόματα μας νά σοῦ φωνάξουμε
πάνω ἀπό τόν θόρυβο πού κάνουμε,
κάνε ν' ἀγαπηθοῦμε καί νά τό πληρώσουμε ἀκριβά
Βοήθα μας νά ἀγαπήσουμε οἱ βουλισμένοι στά πράγματα μας
γιατί 'σαι εὐλογητός  πάνω ἀπ' ὠκεανούς καί πολιτεῖες
καί οὐρανούς καί χρόνους καί τώρα καί πάντα.


Γ. Σιδερῆς   (τό ἀφιερώνει στόν φίλο του Ἀνδρέα Σαβάκη)










Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος, Μ. Ἀπεζανῶν...






Εὐλόγησον, Κύριε, τόν καρπόν τοῦτον τῆς ἀμπέλου τόν νέον, ὅν διά τῆς τοῦ ἀέρος εὐκρασίας, καί τῶν σταγόνων τῆς βροχῆς, καί τῶν καιρῶν γαλήνης εἰς ταύτην τήν ὡριμοτάτην στάσιν ἐλθεῖν ηὐδόκησαν, ἵνα ᾗ ἐν ἡμῖν τοῖς ἐξ αὐτοῦ τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου μεταλαμβάνουσιν εἰς εὐφροσύνην, καί τοῖς προσενέγκασι δῶρον εἰς ἐξιλασμόν ἁμαρτιῶν, διά τοῦ ἱεροῦ καί Ἁγίου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ σου· μεθ΄ οὗ εὐλογητός εἶ, σύν τῷ  παναγίῳ καί ἀγαθῷ καί ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐχή τῆς εὐλογήσως τῶν σταφυλιῶν




Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Ἅγιος Ματθαῖος...








Παθῶν μέ ταράττουσι προσβολαί,
πολλῆς ἀθυμίας ἐμπιπλῶσαί μου τήν ψυχήν· 
εἰρήνευσον κόρη τῇ γαλήνῃ, 
τῇ τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ σου Πανάμωμε.




Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Ἡμερολόγια...








Μέ ἀκούεις· τό νιώθω ὡς αὔρα γαλήνης. Εἶσαι Ἐσύ, στήν ἔκπαγλη ὡραιότητα τοῦ Θείου, στῆς Παναγίας Τριάδος τήν ἀκεραιότητα. Ὑψώνω τά μάτια - βυθίζομαι στό γαλάζιο. Κοιτάζω τώρα τίς κορυφές· Τό πράσινο - γκρίζο τῆς ὑψηλόκορμης λεύκας. Καί στό μέσον ὑψώνεται ἀγέρινος καί ντελικάτος ὁ τροῦλος τοῦ ναοῦ· πού θά στεγάσει τούς ἀλάλητους στεναγμούς, τά δάκρυα καί τόν πόνο. Ἡ πορεία τοῦ Σταυροῦ. (12.7.2003)



ΠΡΟΣ ΕΜΑΥΤΗΝ ΣΤΟΧΑΖΟΜΕΝΗ
Σημειώσεις μιᾶς μοναχῆς 




Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Ἡμερολόγια...






Ὁ ρυθμός μου στούς μυστικούς ἀνέμους. Τά βάρη νά ἐλαφρώσουν. Νά νιώσω ὅτι βιώνω τήν ἐσωτερικότητα τοῦ ἄλλου κόσμου. Νά χαϊδέψω τά πλῆκτρα τῆς βελούδινης σιωπῆς, πού ἀναλύεται σέ ὕψιστο ἀγαθό πνευματικῆς πληρότητας. Ὅταν πονᾶς, καταδύεσαι στούς ἤρεμους βυθούς. Καί ψαύεις τόν ἀπόηχο τῆς δικῆς σου σιωπῆς. Τότε ἡ  κραυγή σου ραγίζει τούς οὐρανούς. Σέ ἀκούει στήν ἐγκαρτέρηση καί τήν ὑπομονή σου... (11.7.2003)

ΠΡΟΣ ΕΜΑΥΤΗΝ ΣΤΟΧΑΖΟΜΈΝΗ
Σημειώσεις μιᾶς μοναχὴς










Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Γενέθλιο τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου...







Ὅτι φορέσει ἐπάνω του ὁ μάγκας τοῦ πηγαίνει
καί τόν λεκέ καί τή σκουριά ὅλα τά ὀμορφαίνει
μόνο στό πένθος τό βαρύ χώνεται μές στά μαῦρα
ρίχνει τή στάχτη στό κρασί στά σπλάχνα του τή λαύρα
μά σά θαρθεῖ μιάν ἄνοιξη καί μπεῖ τό καλοκαίρι
βάζει  κουστούμια ὁλόλευκα κρατᾶ τσαμπί στό χέρι·
Ἅμα τόν βρεῖτει γράψτε μου κρυφά νά τόν ρωτήσω
τόν πόνο πού ἔχει ἡ ὀμορφιά.


                   Γ. Σιδερῆς










Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Κυριακή Ἁγίων Πάντων, αἰωνία τους ἡ μνήμη.....






Ἀπόγευμα. Παρέα μέ τή μάνα μου. Τό ἱλαρόν ἑσπερινό φῶς διέγραφε καθαρά τίς γραμμές τοῦ προσώπου της. Μέ κύταζε κι ἐκείνη· "Τόν μπάρμπα μου τόν Ἀνεστασομιχάλη μοῦ θυμίζεις", λέει. Τόν λόγο τόν εἶχα ξανακούσει ἀπό τά χείλια της. Ποιός ἤτανε μάνα ἐτοῦτος ; "Ἀδερφός τῆς μάνας μου ἤτανε, θειός μου. Μέ ἔβαζε στά καπούλια τοῦ ἀλόγου καί κουβαλοῦσε πέτρες ἀπό τόν Σταυρό κι ἔκτιζε τό σπίτι ὁ πεθερός σου". Ἀλλη φωτογραφία ὁ Ἀνεστασομιχάλης δέν εἶχε πάρεξ τῆς νεκρίκιας τῆς γιαγιᾶς μου, τῆς ἀδερφῆς του. Χάρτης μνήμης. 
Μπροστά μου ἕνας ὁλόκληρος κόσμος. 

Ἡ γιαγιά μου ἡ Μαρία κοιμήθηκε τόν Γενάρη τοῦ 1929, λίγες ἡμερες μετά ἀπό τή γέννηση τῆς μάνας μου. Ἐπιλόχειος πυρετός. Στό Μοχό. Ἡ φωτογραφία. Ἀπό ἀριστερά· ὁ Νυστάζης, ἀδερφός τῆς μάνας τῆς κοιμηθείσης, τῆς Ἐρήνης. Ἡ Μαρία, κόρη τοῦ Νυστάζη, μάνα τοῦ Βαγγελιοῦ καί τοῦ Κωστή τοῦ Ἀδάμη τοῦ ἀγροφύλακα, πρώτη της ξαδέρφη. Ὁ Ἀνεστασομιχάλης, ἀδερφός τῆς κεκοιμημένης κρατεῖ στήν ἀγκαλιά του τήν πρώτη κόρη της, τή θειά μου τήν Ἐρήνη. Ἡ Γαλάτεια. Ἠ Ἀροδαμιά, γυναίκα τοῦ Ἀνεστασομιχάλη. Ὁ Ἀνεστάσης, Κισσαμίτης, πατέρας τῆς νεκρῆς, προπάππους μου. Ἡ Καϊροκατερίνα, γειτόνισσα. Ἡ Γεωργία, ἀδερφή της, ἔχει στήν ἀγκαλιά της τή μάνα μου, ἡμερῶν τότες. Δεξιά ὁ ἄντρας της, ὁ παππούς καί δάσκαλός μου, ὁ Νικόλης εἰκοσιεννέα χρονῶν τότες. Δέν ξαναπαντρεύτηκε καί μεγάλωσε τήν Ἐρήνη, τήν πρώτη του κόρη. Τή μάνα μου μεγάλωσε ἡ γιαγιά της, μάνα τοῦ παπποῦ μου, ἡ Καλή· Ἡ μάνα τῆς γιαγιᾶς, ἡ προγιαγιά μου λείπει ἀπό τή φωτογραφία. "Εἶχε φουρκιστεῖ σέ μιά ἐλιά γιατί δέν ἄντεχε τό μπεκρή Ἀνεστάση", εἶπε ἡ μάνα μου. "Τό ἀκατέργαστόν μου εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου, καί ἐπί τό βιβλίον σου πάντες γραφήσονται· ἡμέρας πλασθήσονται καί οὐθείς ἐν αὐτοῖς" (Ψαλμ. 138.16).Ὁ Θεός ἄς τούς συγχωρέσει, ὅλους. Ἡ θειά μου καί ἡ μάνα μου ζοῦνε. Δόξα σοι ὁ Θεός.

Εἶχα ξεχασμένους τούς προπάτορες μου Ἀναστάση καί Ἐρήνη, μά σήμερα, τῶν ἀγίων Πάντων τούς μνημόνευσα πρώτη φορά. Στήν ἐκκλησία χρόνος θαρρῶ δέν ὑπάρχει κι ὅλα γίνονται τώρα. Μελλούμενα καί περασμένα. Ὅλοι ἔχωμε συγγένεια μέ τό ἄχρονο, μέ τήν αἰωνιότητα.






Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Χριστός Ἀνέστη...Ἰερός Ναός Ἀναλήψεως Μοχοῦ...































Ἄραγε χελιδόνι μου


Ποιός ξέρει χελιδόνι
ποιά θάλασσα σέ φέρνει,
καί ποιός σέ περιμένει,
μ' αὐτόν τόν καλό καιρό.
Ἄσπρο εἶν΄ τό στῆθος σου,
μαῦρες οἱ φτεροῦγες σου,
ἡ ράχη σου στό χρῶμα τῆς θάλασσας,
κι ἡ οὐρά σου σχισμένη στά δυό.
Καθισμένος ἐμπρός στή θάλασσα,
σέ παρατηρῶ,
λίγο γέρνεις,
λίγο ὑψώνεσαι,
λίγο ἀγγίζεις τό νερό.
Μά σύ τίποτα δέ μοῦ λές,
γιά ὅσα σέ ρωτῶ,
λίγο γέρνεις, 
λίγο ὑψώνεσαι,
λίγο ἀγγίζεις τό νερό.


Δημοτικό


Ὁ δάσκαλος ἱστόρησε τόν ἅγιο Ἀντίπα καί τόν ἅγιο Πορφύριο καί τούς φέραμε ἐχθές στήν Ἀνάληψη νά τούς τιμοῦμε. Δόξα σοι ὁ Θεός.












Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Χριστός Ἀνέστη, Μεσοπεντηκοστή....







Πρῶτο μπάνιο στό Παλιόκαστρο. Οἱ θερινοί κολυμβητές δέν ἄρχισαν τά λουτρά τους καί συναντᾶς τούς χειμερινούς. Ὅλοι μεγάλης ἡλικίας. Ἄκουγα πού συζητούσανε κι ἕνας ξεχώριζε γιά τήν καθαρότητα τοῦ νοῦ του. Μπῆκε στή θάλασσα, τόν πλησίασα, χαιρέτησα, καί τόν ρώτησα· "Τί ἄλλαξε στόν κόσμο ἀπό τότες πού ἤσασταν παιδί ;". Ἀβίαστα μοῦ ἀπάντησε· "Ὁ Θάνατος κι ἡ ζωή δέν εἶναι πιά αἰσθητή. Τό 63 πῆγα στήν opel στή Γερμανία ἐργάτης. Ἐπιστάτη εἴχαμε ἕναν πού εἶχε πολεμήσει στήν Κρήτη. Ἤξερε λίγο ἐλληνικά καί συννενοούμασταν. Καλός ἄνθρωπος. Κάποτε τόν πλάκωσε ἕνα αὐτοκίνητο. Κανείς γερμανός δέν συγκινήθηκε, μηδ' ἐκλαψε. Ἐμᾶς ἐπόθαινε ἕνας κι ἤκλαιγε ὅλο τό χωριό. Ἐγίναμε κι ἐμεῖς τό ἴδιο. Ἡ μάνα μου ἐγέννησε δεκατρία παιδιά καί μᾶς ἔκαμε περήφανους καί βγάζωμε τό ψωμί μας. ΄Μᾶς καταντήσανε νά πληρώνουμε ἐνοίκιο γιά τό σπίτι πού μέ τόν κόπο ἐκτίσαμε, νά μπαίνουμε στή σειρά νά ζητοῦμε ἕνα πιάτο φαΐ. Ἐγώ δέν πρόκειται νά ζητήξω ". Ὁ κ. Στέφανος εἶχε γεννηθεῖ τό 1939 σ' ἔνα χωριό τοῦ Μυλοποτάμου.